ზღვარი

დღეს ერთმა გოგომ, რომელიც რამდენიმე თვის წინ გავიცანი და მეგონა რომ დავმეგობრდით, მითხრა რომ ჩემთან ურთიერთობა აღარ უნდა. ასე ამიხსნა, რომ ჩვენ უბრალოდ ვერ ვიმეგობრებთ, რადგან სხვადასხვანაირები ვართ და მას უჭირს ჩემთან კომუნიკაცია. ჰმ. ძალიან გამიკვირდა და გულიც მეტკინა. მთელს ჩვენს სამეგობროსთან გაწყვიტა ურთიერთობა და მითხრა, რომ კონკრეტულად ჩემში არ არის პრობლემა, რომ მე მისთვის არაფერი მიწყენინებია, უბრალოდ მას ასე ურჩევნია. ასე ურჩევნია და ბედნიერად იყოს. მართლა. მაგრამ ეს არ არის ის, რაზეც წერა მინდა. უბრალოდ მაგალითისათვის მოვიყვანე. ალბათ, ყველას გაგვიწყვიტავს ოდესღაც რომელიმე სხვა ადამიანთან ურთიერთობა.

ჩვენ ყველას გვაქვს ჩვენი სამყარო. ადგილი სადაც თავს მშვიდად ვგრძნობთ. პატარა თავშესაფარი, პატარა ედემი. ადგილი, სადაც დაჭრილნი მივდივართ და მერე იარებს ვილოკავთ. პირადი სივრცე. ამ პირად სივცეში ნებისმიერს არ ვუშვებთ. ზოგიერთ ადამიანს უფრო მეტად ვენდობით, ზოგიერთს _ ნაკლებად. ზოგიერთს საერთოდ ვერ ვიტანთ და თავს ვარიდებთ მასთან ნებისმიერი სახის კომუნიკაციას. ამის საპირისპიროდ, მეგობრებს და ოჯახის წევრებს ჩვენს თავებს ვუზიარებთ…

ხოდა, სად არის ზღვარი? სადამდე შეგვიძლია სხვების მოშვება? სადამდე არის ურთიერთობა უსაფრთხო? სადამდე შეგვიძლია ჩვენი თავი გავანდოთ სხვას? როდესაც ადამიანი, რომელსაც შენი სანუკვარი გაანდე, ერთ დღესაც არასაინტერესოდ ჩაგთვლის და მიდის, რაღაც გიკვდება შიგნით. ამიტომ, ურთიერთობებისას სიფრთხილე ყოველთვის საჭიროა. ჩემი აზრით, იმისათვის რომ ცხოვრებაში ძლიერი იყო და მყარად იდგე ფეხებზე, შენი პირადი რაღაც ყოველთვის უნდა გაგაჩნდეს. ალბათ, ყველა ადამიანისათვს ეს პირადი ზღვარი ინდივიდუალურია.

ფეისბუკს ხშირად ვაუქმებ ხოლმე. მაღიზიანებს, რომ ნებისმიერს შეუძლია ჩემს ცხოვრებაში ცხვირი ჩაყოს, შემაფასოს, რაღაც მომკითხოს, პირადი შეკითხვები დამისვას, სადაც არ ეპატიჟებიან იქ მოვიდეს და ა. შ. ანუ, მეც საკმაოდ ჩაკეტილი ვარ. სამყაროს ჩემს გემოზე ვერ გადავაკეთებ და იმ, ჩემთვის არასასიამოვნო ადამიანებსაც აქვთ არსებობის უფლება. იმითი, რომ მე თავს მათგან შორს დავიჭერ, მათ ვერ გავაქრობ. ისინი მაინც იარსებებენ და როდესმე მომავალში ჩვენი გზები მაინც გადაიკვეთება. ასე მგონია, როდესაც ადამიანი შენ მიმართ კეთილად არის განწყობილი და არაფერს გიშავებს, ხელი არ უნდა კრა. თუ მაინცდამაინც ვერ გუობ, უბრალოდ თავი შორს დაიჭირე და შეეცადე მისი გრძობები არ დაამცირო. ჩვენ ყველანი ერთი სამყაროს ნაწილები ვართ და ცალ-ცალკე არ ვარსებობთ. ერთ დროში ვარსებობთ, ერთ სივრცეში. და ერთმანეთს უნდა გავუფრთხილდეთ.

იმედგაცრუება

მაღალო ღმერთო!

როგორი სევდიანია, როდესაც მას, ვინც დიადად გაჩვენებდა თავს, მიუახლოვდები და სულ მცირე და უბრალო აღმოჩნდება.

ოჰ, ჩემო ბავშვობის მაღალო გმირებო, როგორ დაეცით დღეს. როგორ მატკინეთ გული. თქვენ სიდიადესთან ერთად რწმენაც მომიკვდა და მყარი საყრდენიც. ვეღარაფრის მჯერა.

მთელი ბავშვობა თქვენი გმირობების შესახებ მიყვებოდნენ უფროსები, დღეს კი ჩვენი პირადი შეხვედრისას, ისეთი საბრალონი იყავით, ისეთი მშიშრები, ისეთი გაუბედავნი, ისეთი ჩაკეტილები მხოლოდ საკუთარ სამყაროში. და ვხვდები, ვიცი, რომ ეს შეუცვლელია, რომ სულ ასე იყო. ადრეც. მაშინაც, როცა დიდები მეგონეთ.

თქვენ, ჩემო კარგებო, არ გინდოდათ რომ გერწმუნათ ჩემი. მე ერთი სიცარიელე ვიყავი თქვენთვის. თქვენ დიადი და მისაბაძი. აჰ, დიდად ბოდიში.  ახლა კი… ახლა კი სიმართლე ამაფარა ცხოვრებამ სახეში. ძალიან განვიცდი ასეთ სიმართლეს და გული შემტკივა. მაგრამ, თქვენ როლს არ თმობთ, მაინც შორეულად და მაღლად მოგაქვთ თავი… სასაცილოა!

263

საქართველოში ბავშვებს ინკუბატორებში ზრდიან

განსაკუთრებით გოგოებს. მშობლები გვიწყვეტენ 20 წლის გოგოებს ღამით რომელ საათზე უნდა დავბრუნდეთ სახლში, ვისთან ერთად შეიძლება ზაფხულში დასასვენებლად წასვლა, რაოდენ გამომწვევია ჩვენი კაბა და სხვა. და შედეგად იცით რა ხდება? გვყავს ზრდასრული ვერგაზრდილი ბავშვების საზოგადოება, რომელმაც დამოუკიდებელი ცხოვრება არ იცის, საკუთარი აზრი არ აქვს და რეალობაში გადაყვეტილებების მიღება არ შეუძლია. იმიტომ რომ, მას მუდამ იცავდნენ და მის მაგივრად წყვეტდნენ.

ზედმეტად თავს ევლებიან მშობლები ბავშვებს. ყველაფერი მორთმეული აქვთ. საჭმლის გაკეთება იშვიათად იცის ახალგაზრდამ. მას ხომ დედიკო უკეთებს ყველაფერს. ბიჭებზე ხომ საუბარი ზედმეტია, კაცმა როგორ შიძლება სამზარეულოში იფუსფუსოს ან ჭურჭელი დარეცხოს? ეს ხომ წმინდა ქალის საქმეა! და იმაზე რატომ არ ვფიქრობთ, რომ დღეს ოცდამეერთე საუკუნეში, როდესაც ქალიც მუშაობს, საჭიროებს მხარში დგომას საოჯახო საქმეებშიც. რომ ქალსაც შეიძლება კარიერა და სერიოზული სამსახური ჰქონდეს. რომ კაცმაც შეიძლება მას ხელი შეუწყოს და დილით ბავშვებს საუზმე მან გაუმზადოს. რა? რატომაც არა?!

საჭმლის კეთება კარგი, ხშირად მშობლები წყვეტენ შენ ახლა გარეთ რომ გახვალ, შეგცივდება თუ არა და ქუდი უნდა დაიხურო თუ არა. შენი ოთახი დასალაგებელია თუ არა. უკვე საკმარისი იმეცადინე თუ არა. არსებობს უკიდურესობანიც: უნდა უკვე გათხოვებაზე იფიქრო თუ ჯერ ადრეა? სად უნდა ჩააბარო. ცოლად ვინ უნდა მოიყვანო. კი მაგრამ, როდემდე შეიძლება? უკვე გავიზარდეთ!

ერთხელ უნდა მოვკიდოთ ჩვენს ჩემოდნებს ხელი და გადავიდეთ მარტო საცხოვრებლად. იცით რამდენი რამ შეიცვლება? ვერც კი წარმოგიდგენიათ. ზედმეტი პატრონობა ვნებს ადამიანის განვითარებას. ადამიანს აზარმაცებს ეს თავზე შემოვლებული დედიკოს მზრუნველი ხელები. გაჭირვება მნახე გაქცევას განახებო. ისე კარგად ვისწავლე მზარეულობა, დალაგება, საკუთარი დროის განაწილება, ბეჯითობა და ყველაფერი, რომ ვერც ინატრებდა ვერცერთი მშობელი. როდესაც მე თვითონ ვარ ჩემი თავის წინაშე პასუხისმგებელი ჩემს საქციელებზე, დიახაც რომ უფრო მეტად ვცდილობ, უფრო ბრძოლისუნარიანი ვარ. როდესაც ვიღაცის იმედი მაქვს, სწორედაც რომ გავზარმაცდები და ყოველ ჩემს წარუმატებლობაში მშობელს დავადანაშაულებ, რომელმაც წარსულში მირჩია თუ როგორ მოვქცეულიყავი.

მშობლებო, რაღაც ასაკის მერე კმარა მზრუნველობა! მოგვეცით შეცდომების დაშვების უფლება, რათა ვისწავლოთ ცხოვრება!

cool-parents-cutting-wings-child

ჩვენ ჩვენს თავებს ვიმეორებთ

გიფიქრიათ ამაზე? ჩვენ თითქოს ინერციით ვცხოვრობთ. იღვიძებ დილით და ხედავ იმავე ნივთებს, რომლებსაც ყველ დღე ხედავ. საუზმობ ისევე როგორც ყოველდღე საუზმობ. რაღაცნაირად მივეჩვიეთ ჩვენს გარემოს და როგორც გუშინ ვიქცეოდით, ისევე ვიქცევით დღეს და ისევე მოვიქცევით ხვალ.

ასეთ დროს, შენს ყოველდღიურ რუტინაში რაღაცის შეცვლა საკმაოდ რთულია, სწორედ ამ ჩვენი “დაპროგრამებულობის” გამო. ამიტომ, რაღაცის შეცვლას თუ გადავწყვეტთ, ამ თანმიმდევრული მოძრაობებიდან საკუთარი თავები უნდა ამოვგლიჯოთ და მხოლოდ ნებისყოფა ამისათვის საკმარისი არ არის.

იცით, რაზე დავფიქრდი? რომ ურთიერთობებშიც თითოეულს რაღაც თავისი საკუთარი სცენარი აქვს. და სულ ამ სცენარის მიხედვით იქცევა ყველა პარტნიორთან. ერთი და იმავე შეცდომებს უშვებს, მუდამ საკუთარ თავს იმეორებს. თითქოს ეშმაკის ბორბალია, არა?

ჩემი აზრით, როდესაც რაღაც ახლის დაწყება ან რაიმეს შეცვლა გვინდა ჩვენს ცხოვრებაში, ჩვენს ყოველდღიურობას უნდა მოვწყდეთ. ჩვენს ჩვევებს უნდა მოვწყდეთ. ჩვენს კომფორტებს უნდა მოვწყდეთ და ერთხელ გავბედოთ ის რაც არასოდეს გაგვიბედავს. აი ისე, უბრალოდ, ცნობისმოყვარეობის გამო. იქნება და რა მოჰყვეს ამას. ;)

თუ მართლა რაღაცის შეცვლა გვინდა მამაცები და გაბედულები უნდა ვიყოთ.

თორემ ერთხელაც ერთი დიდი მოსაწყენი რუტინა იქნება ჩვენი ცხოვრება.

მეგი

“სიცოცლე მინდა,

გახსენით კარი!

სიცოცხლე მინდა,

არა ვარ მკვდარი!”

რა მაგარი გოგოა ეს მეგი გოგიტიძე!

ვუსმენ და მაკანკალებს… აი, ეს არის ხელოვნება ძმაო.

თავიდან იყო

მოდით დავიწყოთ თავიდან.

იცით? ალბათ, თავიდან მუსიკა იყო, რომელსაც ქმნის ქარი. და ჩუმი ხმაური, რომელიც იქმნება ხმელი ბალახის გორგალის უდაბნოში გაგორებისას. გესმით?

სულ თავიდან იყო ნახატი, რომელსაც ქმნის ქარი ღრუბლების არევისას…

შემდგომ კი იყო დიდი დილა, მზიანი დილა, რომელიც გვიჩურჩულებდა: დღეს ახალი დღეა! დღეს ახალი ცხოვრება იწყება!

მერე კი, ჩავიცმევდი, ღრუბლებთან ერთად ჩაის დავლევდი, სარკეში საკუთარ თავს გავუღიმებდი და დავიჯერებდი: რაღაც ახალი იწყება.

ქუჩებში ფიქრით მივესალმებოდი გამვლელებს, მათი გრძელი ჩრდილები აირეოდნენ წინ და უკან ასფალტზე. გამარჯობას ვეტყოდი ხეებს, რომლებიც ჩამომცქერიან ზემოდან.

დღის განმავლობაში შევხვდებოდი ადამიანებს: უფროსებს და თანატოლებს. ყველანი რაღაცას მომიყვებოდნენ თავიანთ თავზე სიტყვებით, გამოხედვით, ჩაცმულობით, მიმიკებით, ხელების მოძრაობით, სიცილით, აჩქარებული ნაბიჯით.

რაღაც გამიკვირდებოდა, რაღაცას ვისწავლიდი, რაღაცაზე გამეღიმებოდა.

ასე ვივლიდი მთელი დღე საღამომდე, მანამ სანამ არ დავიღლებოდი, სანამ ყველა ფიქრს არ დავხარჯავდი, სანამ ნაბიჯი არ დამიმოკლდებოდა. შემდგომ დაღლილი ჩამოვჯდებოდი სადმე და თავს ჩამოვადებდი რაიმეს. რა იყო სულ თავიდან? რომელი ფიქრი ნეტავ? რომელი შეგრძნება? ნუთუ არის სადმე დედამიწის ზურგზე ჩემნაირი მეოცნებე ხალხის ადგილი?

ხალხი დადის წინ და უკან, ფაცი-ფუცობს, მუშაობს, იბრძვის. მე თვალებში ვარსკვლავები მიციმციმებს და მჯერა იმის რაც არ არის.

და არასოდეს იქნება.

შესაძლოა იყო… სულ თავიდან.

გავუშვი

ერთი ჩვეულებრივი მზიანი დღე იყო, როდესაც მე ცხოვრება გავუშვი.
ასე ვუთხარი: აღარ მინდა კლანჭებით ვიყო შენში ჩაფრენილი.
აღარ მინდა მქონდეს იმის ილუზია, თითქოს ყველაფერს ვაკონტროლებ.
აღარ მინდა მინდოდეს ის, რაც ძალიან შორია.
და გავუშვი.
თურმე, ისეთი მარტივი ყოფილა ბედნიერება.
იცი? ცხოვრება უფრო ბევრად ბევრია, ვიდრე ჩემი შემეცნების არეალი.
ცხოვრება უფრო შორს ხედავს, ვიდრე მე.
და ეს სულ ასე იქნება.
ეს აზრი ბევრჯერ გავიმეორე თავში.
ჩხუბის გარეშე, წყნარად გავუშვი.
ასე ვუთხარი: წადი და იყავი თავისუფალი, როგორც ჩიტი ცაში.

ამის შემდგომ მშვიდად ვსუნთქავ და მშვიდად წვიმს.
ჭექა-ქუხილის დროსაც კი.
აღარ ვღელავ, აღარ ვშფოთავ, აღარ მეშინია.
აღარ მაწუხებენ უძილო ღამეები.
აღარ ვცდილობ ვინმეს ვაჯობო.
იცი? იმ ვინმეს თავისი წარსული აქვს, თავისი მიზეზები და თავისი შეხედულებები.
მე ჩემები უნდა ვიგრძნო.
ის_ისაა. მე_სხვა.
ერთი ჩვეულებრივი მზიანი დღე იყო, როდესაც მე უაზრო შფოთვის ბორკილები მოვიხსენი და მშვიდი სუნთქვა ვისწავლე.

გადი გარეთ

როდესაც რაღაც ისე არ ხდება, როგორც დაგეგმილი გქონდა, დატოვე ყველაფერი და გადი გარეთ.

როდესაც მოწყენას ვერ ერევი _ გადი გარეთ.

გარეთ ხალხში. ვიღაცა გაგიღიმებს, ვიღაცა ჩაგიხუტებს და შეწყვეტილი ცხოვრება გაგრძელდება.

იმდენი რაღაც ხდება ცხოვრების მანძილზე. იმდენი სიმძიმე გიგროვდება, რომელიც მხრებით უნდა ატარო ბოლომდე. და როცა გრძნობ, რომ მარტო ვეღარ შეძლებ ამდენის ატანას _ გადი გარეთ. გარეთ ყოველთვის რაღაც ხდება.

გარეთ პასუხებია შენს შეკითხვებზე.